Op 28 februari werd de allereerste coronabesmetting in Nederland geconstateerd. Een luttele twee weken later schreef ik een duidende column waarin ik betoogde wat er juist nu allemaal anders moest na deze crisis. En ik was niet de enige.
Voor ouderen in verpleeghuizen betekenen de coronamaatregelen al anderhalve maand een eenzaam bestaan. Bij mensen met dementie kan zwaaien bij het raam of beeldbellen voor verwarring zorgen. Redacteur Juliët Boogaard vraagt zich af: hoe kun je hier als familie het best mee omgaan?
Terwijl in de journaals hartverscheurende beelden worden getoond waarop ouderen noodgedwongen vanachter het raam naar hun familie zwaaien, zit ik als thuishulp drie keer in de week tegenover ze met een kopje thee. Op anderhalve meter afstand, dat wel. Maar toch wringt het.
De Eurogroep-ministers hebben eindelijk een akkoord over noodsteun voor de coronacrisis bereikt. Maar de Nederlanders aan de onderhandelingstafel schetsten vooral beelden van spilzieke Italianen en zuinige Hollanders. Onterecht, betoogt redacteur Piet Ruig.
Het beroep op onze eigen morele verantwoordelijkheid drukt zwaar op ons gemoed. Maar het biedt ook kansen, merkt redacteur Jelle Holtzapffel.
De democratie in Hongarije is in gevaar door de coronacrisis. Dat roept in andere Europese landen ook vragen op over de werking van de overheden in tijden van crisis. Hoe ver zou de Nederlandse overheid wettelijk gezien kunnen gaan? Redacteur maatschappij en recht Tahrim Ramdjan zocht het uit.
Rappers en hiphopartiesten reageren massaal op de coronacrisis. Hoe zetten zij zich in om ervoor te zorgen dat Nederlandse jongeren niet de straat op gaan en zich aan de maatregelen van de overheid houden?
Volgens de kranten hebben ook alleenwonende twintigers flink te lijden onder de intelligente lockdown. M’n reet, dacht columnist Cees van den Boom, en hij besloot om de banden met zijn oude studentenhuis weer eens aan te halen.
Het huidige werklandschap is niet houdbaar. Dat ontdekten Bouke van Balen en Adriaan de Jonge al eerder in hun podcast Werkt werk nog. En nu is de situatie voor jonge werkenden schrijnender dan ooit.
In het Utrechtse Diakonessenhuis staan sinds de coronacrisis dag en nacht medisch psychologen klaar om de artsen en verpleegkundigen een hart onder de riem te steken. “Het kan ontzettend aangrijpend zijn om voor zoveel ernstig zieke patiënten tegelijk te zorgen.”
De coronacrisis zorgt niet alleen voor paniek en verwarring in eigen land, maar ook bij Nederlanders in het buitenland. Voor Hanna van Velzen (21), Bas Wierda (23) en Bas de Vries (23), die mogelijk tot midden april op de Filipijnen vastzitten, voelt het leven als een uit de hand gelopen aflevering van Red mijn vakantie.
Gebruik je quarantaine voor bezinning. Nu alles wat we gewend zijn is ontwricht door ziekte, hebben we de kans om de andere maatschappelijke ziektes aan te pakken, schrijft columnist Bouke van Balen.
